Vorige week heb ik een stuk geschreven over hoe het wokeisme tot een tweedeling leidt in de progressieve frontvorming. In hun poging om de uiterste vormen van politiek correct denken te belijden, valt een generatie intellectuelen en influencers over elkaar in het mekaar aftroeven van de meest progressieve uitspraak.
De zaak Gorman-Rijneveld, waarbij een blanke dichter het gedicht van een zwarte zou vertalen, leidde tot een hetze waar iedereen wel een mening over had. Conservatief rechts gniffelde om de owngoals binnen het progressieve kamp, terwijl het progressieve landschap zich nog een houding zocht.
Aanvankelijk leek een merendeel van het progressieve front ook geschokt te reageren en sprak van een omgekeerd racisme, maar mettertijd druppelden meer en meer reacties binnen die de zaak trachten te nuanceren. Plots is er geen probleem meer, men ‘begrijpt’ nu beter waarom Rijneveld niet de ideale kandidaat is.
Zwarte dichters zouden systematisch over het hoofd worden gezien. De uitgever zou blind enkel naar een blank succesvol profiel hebben gezocht. Het inzetten van ‘sensitivity readers’ toont aan dat de uitgever ook niet gelooft in haar keuze. Enzovoort. Allemaal valabele argumenten. Sommige ervan of zelfs alle argumenten kunnen waar zijn. Raciale discriminatie bestaat, al ben ik het eens met Dyab Abou Jahjah dat racisme eerder een probleem is in de onderste lagen van de bevolking, en het dus niet zeker is dat dichters raciaal worden gediscrimineerd.
Helaas gaat dit dus voorbij aan hoe de hetze begonnen is, nl. er was wel degelijk een opstand omdat Rijneveld blank was. Sommigen claimen zelfs dat haar non binair zijn een struikelblok is (Gorman is nl. een vrouw). Verschillende gepubliceerde artikels bevestigen zeer expliciet dat de keuze voor een blanke not done is.
Het is dan ook bedroevend om in de naweeën van deze polemiek artikelen te zien verschijnen die plots verzachtende omstandigheden naar voren schuiven. Meulenhoff, de uitgever, zou schandelijk de zwarte dichteressen over het hoofd hebben gezien. Puur uit winstbejag is Meulenhoff voor een bekende naam gegaan. Ik geloof dat dit wel degelijk een mogelijk scenario kan zijn geweest, al heeft niemand tot op heden inzage in het gevoerde selectieproces bij Meulenhoff.
Maar, en dit is belangrijk in de beeldvorming, Rijneveld is wel degelijk in eerste instantie gekruisigd omdat ze blank was. Het is pas achteraf dat de spinning kwam en er kritiek werd geuit op én het selectieproces én waarom een hele rits van andere valabele kandidaten niet aan bod kwam.
Net zoals Meulenhoff niet zomaar voor een blanke kandidaat moet gaan, kan een ander niet zomaar tegen een blanke kandidaat zijn. Beide partijen bezondigen zich aan dezelfde vorm van discriminatie.
Just someone in the crowd 