Een beetje toevallige samenloop van omstandigheden. De hetze rond Gorman & Rijneveld viel quasi samen met de publicatie van het prima geschreven artikel van Thijs Verbeurgt, dat je hier kan lezen. De auteur gaat dieper in hoe het komt dat progressieven het pleit lijken te verliezen.
Het discours van Verbeurgt kan zich samenvatten tot wat iedereen in een oogopslag op Twitter ook kan zien: je kan niet verontwaardigd genoeg zijn om wat je hoogstpersoonlijk raakt, we lijken wel allemaal gevangen in een wedren ‘om ter meest verontwaardigd’.
Achter een laagje sociaal bewustzijn staat echter vooral het individualisme van de tweep centraal: hij/zij lijkt te mobiliseren, maar in feite verkettert hij ieder die zich niet minimaal op hetzelfde niveau van verontwaardiging bevindt.
Ilja Leonard Pfeijffer schreef deze week in DS een column die dit precies verwoordt, hij verwijst daar expliciet naar het ‘wokeness’ gebeuren.
De term woke wordt vaak door conservatieven gebruikt om progressieven op hun overdreven politieke correctheid te wijzen, en veel progressieven dragen de term ook trots als een geuzenaam. Maar ook binnen de progressieve gemeenschap zorgt het voor een tweedeling, omwille van een ‘te ver’ doorgeslagen slinger.
Pfeijffer beschrijft in het bewuste artikel hoe het hem stoort dat ‘wie niet orthodox is in de politieke correcte leer, is een ketter en wordt geëxcommuniceerd’. Met andere woorden er is geen nuance en ipv met mekaar in gesprek te gaan word je gewoonweg genegeerd en weggezet als een in het beste geval een boomer.
Voor zij die in de reële wereld leven komen de excessen minder tot uiting, maar op Twitter komt ze genadeloos naar boven. Een Vlaamse politica van Iranese origine die zich uitlaat tegen het gebruik van de hoofddoek wordt smalend weggelachen door progressief Vlaanderen, ‘progressieve’ moslima vrouwen vragen haar bezorgd om zich te laten behandelen omwille van de trauma’s die ze ogenschijnlijk heeft opgelopen (want hoe kan je nu tegen een hoofddoek zijn).
Een ander voorbeeld is de hevige reactie op Twitter na passage van Fouad Gandoul in ‘De Afspraak’. Gandoul liet optekenen dat de polarisatie in de Amerikaanse samenleving sterker werd tijdens het presidentschap van Obama. Hij waarschuwde ook voor ‘tokenism’ binnen de Biden administratie, nl. door het obligaat opnemen van ministers in zijn regering die deel uitmaken van minderheidsgroepen.
Mbt de polarisatie heeft Gandoul tijdens ‘De Afspraak’ enkel een observatie gedeeld. Om dit kracht bij te zetten heeft hij nadien een aantal wetenschappelijk onderbouwde grafiekjes op Twitter gegooid om aan te geven dat hij dit niet zomaar uit zijn duim zoog.
Mbt de tokenism opmerking kan men Gandoul niet verwijten dat hij zich niet legitiem de vraag mag stellen of er niet aan symboolpolitiek wordt gedaan. We spreken hier over politiek op het allerhoogste niveau, het is niet de eerste keer dat mensen op een bepaalde positie worden geparachuteerd om een doelgroep te behagen, dit is des mensen en gebeurt zowel op links als op rechts.
Woke zijn is meer dan prima, het brengt een aantal interessante debatten op gang zoals bijv. de borstbeelden van Leopold II in de publieke ruimtes, en ja waarom niet de zwarte pieten discussie.
De excessen hypothekeren echter zowel de frontvorming binnen de progressieve gemeenschap als de noodzakelijke verbinding met het terrein. Er is geen sprake meer van een 2-deling (progressief versus conservatief), maar van een 3 deling: het progressieve landschap wordt hopeloos versplinterd en het discours verliest haar mobilisatiekracht doordat teveel energie gaat naar onderwerpen die de basis doet vervreemden van de progressieve agenda.
Just someone in the crowd 