Bevreemdende zaterdag achter de rug. Rond 9 uur op weg van Leuven naar Oostende. Ik vraag me af hoe de begrafenis van mijn oom zal verlopen in deze corona tijden. Het idyllische kerkje gelegen in de dorpsstraat baadt nog in het zonlicht als ik de kerk binnenstap, en ik mijn moeder vooraan in de kerk zie zitten. Omhelzen kan niet, al voel ik dat de behoefte groot is. Geen van de familieleden kan ik een hand drukken of de wang kussen. Het verdriet is groot bij mijn moeder en haar broer en zussen bij het verlies van de jongste van 8. Volgens de wetten van de natuur had het omgekeerd moeten verlopen. Alles loopt sereen, de mondkapjes blijven aan tijdens de eredienst. Ook op weg naar het kerkhof hou ik het mondkapje aan naast mijn moeder, het creëert een afstand die niet natuurlijk is, maar de schrik zit er goed genoeg in bij de oudere generatie, het wordt niet in vraag gesteld.
Daarna volgt het koffiemoment, de obligate tafeltjes van 4 en zoals te verwachten ruimt het verdriet even plaats voor de aangename gesprekken met familieleden die je lang niet hebt gezien. Mijn jongste nicht is ondertussen 48 maar ik heb haar al zeker 35 jaar niet meer gezien en heb enkel een herinnering van een kind in mijn hoofd. Haar lichte rimpels vloeken met het beeld dat ik van haar heb, maar haar stem klinkt jong en ik voel toch iets van het verleden terugkomen. Het mondkapjes protocol wordt gezien de omstandigheden goed gevolgd, aan de tafel gaan ze af, maar er wordt toch tussen de tafels geswitched, het kapje gaat juist op tussen de tafels heen. Kan het anders?
Op de terugweg naar huis heb ik opnieuw 90 minuten in de auto voor mezelf, ik zet de nummers van School is Cool op om al in de sfeer te komen van het AB concert diezelfde avond. Mijn hoofd staat er maar half naar, heb al een halve dag achter de rug met een mondkapje op, nog een paar uur op een zaterdagavond met een kapje al zittend naar een concert luisteren nodigt niet direct uit. Begin van de week al bericht gekregen van de AB dat de bar dicht zou blijven, daar had ik me al bij neergelegd. Nadien kwam het bericht dat je ook geen eigen drank mocht nuttigen in de zaal. De cafés zijn dicht in Brussel, dus nadien iets gezelligs drinken zit er ook niet direct in. Het totaalpakket die avond ziet er niet optimaal uit.
Op weg naar de AB. De trein naar Brussel is leeg, het dragen van een kapje voelt wat overbodig aan, buiten mijn partner is er niet direct iemand om te besmetten. Brussel heeft een mondkapjesplicht op gans het grondgebied, dus even frisse adem happen tussen station en concertzaal zit er ook al niet in. Het zal tot de terugkomst in Leuven zijn die avond laat dat het lapje op zijn plaats moet blijven.
Bij het betreden van de zaal worden de instructies meegegeven, zelfs naar het toilet gaan is volgens een strak plan. Het begrafenisgevoel komt meer en meer terug boven, alles is tot op zekere hoogte geregisseerd. Ga ik hier kijken naar een steriele opvoering of word ik ver(r)ast?
Het voorprogramma is sympathiek, maar we zijn hier toch voor de hoofdact, laat die maar starten. En dan is het uiteindelijk zover, School is Cool start haar set exact op tijd. Wie nu dacht vanuit de knusse zeteltjes naar een akoestisch concert te gaan luisteren is eraan voor de moeite, vanaf het eerste nummer is het duidelijk dat rustig op je zeteltje blijven zitten een moeilijke klus zal worden. De energie spat van de bandleden af, die zijn niet van plan om gewoon hun nummertje te komen doen, ze verwachten dat het publiek actief deelneemt aan het gebeuren. Dansen en meezingen mag niet, maar met handen, armen, voeten… kan toch veel. De zaal geniet met volle teugen, het is irreëel om te zien hoe de mondkapjes op blijven bij al dat geweld. Zelfs geen neus blijft onbedekt.
De bis nummers blijven komen, de timing wordt niet aangehouden maar niemand die dat erg vindt. En dan valt toch het doek, veel te vroeg, de déjà vue’s blijven die dag komen. Maar toch, een gevoel van normaliteit heeft zich meester van me gemaakt.
De zaal loopt dan zeer gestructureerd leeg, rij per rij, de mensenmassa lost snel op in de straten van Brussel.
Op de terugweg naar huis is het nagenieten, de trein terug is nu toch wel druk en hier valt het verschil op. Veel jongeren, maskers maar half op, flessen drank in de hand. Ik begrijp waarom je vaak geen treinbegeleider ziet op de laatavond treinen, wie wil die confrontatie continue aangaan, die kapjes gaan gewoon terug af als de begeleider weer weg is. In Leuven aangekomen kunnen we toch nog snel iets drinken voordat de cafés sluiten, het worden er twee. Kort gesprekje met de eigenaar, je voelt de gelatenheid dat ze nu voor een maand dicht moeten.
Niet eenvoudig voor de horeca en cultuursector, die zichzelf steeds creatief moet heruitvinden om te overleven. Ik mag dan een koele minnaar van de nieuwe verstrengde maatregelen zijn, ik kan alleen maar hopen dat de politiek zich op correcte wijze door de experten laat begeleiden, samen het juiste evenwicht vinden en de lasten correct verdelen, anders zijn we allen getuige van een langgerekte begrafenis.
Dank u School is Cool om van dit ABnormale concert een normaal concert te maken.
18/10/20
Just someone in the crowd 